၀ိပႆနာဉာဏ္မ်က္လံုး ေန႔စဥ္သံုး

တဏွာနယ္ခ်ဲ႕
ခႏၶာဝန္ မေကာင္းမွန္း တစ္ခါ တစ္ခါမွ သိရတယ္၊
အမ်ားက ဒီခႏၶာဝန္ကို ေကာင္း တယ္လို႔ ထင္ေနၾကတယ္၊
အမွန္က ငရဲ တိရစၦာန္ ၿပိတၲာ ေတြရဲ႕ ခႏၶာဝန္လဲ မေကာင္းဘူး၊
လူ႔ခႏၶာ နတ္ခႏၶာေတြလဲ မေကာင္းဘူး၊
တစ္ခါတေလ မေကာင္းမွန္းသိလ်က္နဲ႔ မလိုခ်င္ ဘူးလား၊
လိုခ်င္တယ္၊ လိုခ်င္တာက ဘယ္သူလဲ၊ တဏွာပဲ၊
တဏွာက နယ္ခ်ဲ႕ေနတာ၊
သံသရာနယ္ခ်ဲ႕ေတာ့လဲ ဒီတဏွာပဲ၊
ဒီေလာကႀကီးေတြဟာ
တဏွာေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ၾကရတာပဲ၊
တဏွာကုန္ခမ္းတဲ့ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္ႀကီးေတြ
ဒုကၡ ရွိပါဦး မလား၊ မရွိဘူး။
ရဟႏၱာမ်ားႏွင့္ ဆီမီးၿငိမ္းဥပမာ
တို႔ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္ႀကီးေတြ
ကိေလသာအာသေဝါ ကုန္ခမ္းသြားေတာ့
တဏွာရွိပါဦးမလား၊ မရွိဘူး၊
ဥပမာေျပာရမယ္ဆိုရင္
ေရနံဆီရယ္, မီးစာရယ္, မီးေတာက္ရယ္၊
ေရနံဆီက မီးေတာက္ဖို႔ရာ ေက်းဇူးျပဳတယ္၊
မီးစာကေတာ့ အေလာင္ခံပဲ၊
ေရနံဆီ ရွိေပမယ့္
မီးစာ ေလာင္စာ မရွိရင္ မေတာက္ႏိုင္ဘူး၊
မီးစာ ရွိေနေပမယ့္
ေရနံဆီ မရွိရင္ မီးမေတာက္ႏိုင္ဘူး၊
တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု အညမညသေဘာနဲ႔ ေက်းဇူးျပဳေနတယ္၊
ဒီ ဥပမာအတိုင္းပဲ တို႔ သတၲဝါေတြမွာလဲ
ေရနံဆီနဲ႔တူတဲ့ စိတ္က ေလးဟာ
သူ႔ခ်ည္းေနရင္ အေကာင္းသားပဲ၊
ဒါေပမယ့္ တဏွာ မီး႐ိႈ႕သမားက
မီးစာနဲ႔တူတဲ့
႐ူပါ႐ံုကေလးေတြနဲ႔ ႐ိႈ႕ေပးလိုက္,
သဒၵါ႐ံုကေလးေတြနဲ႔ ႐ိႈ႕ေပးလိုက္ေတာ့မွ
မ်က္စိမွာလဲ မီးေတြ ေတာက္,
နားမွာလဲ မီးေတြေတာက္ ျဖစ္ကုန္ၾကရတယ္၊
ေလာကမွာ ေလာင္ေနတဲ့ မီးကို ေရနဲ႔ ၿငႇိမ္းမွ ၿငိမ္းရသလို
သတၲဝါေတြရဲ႕ သႏၱာန္အစဥ္မွာ ေလာင္ေနတဲ့
ေလာဘ, ေဒါသ မီးေတြကိုလဲ
ဝိပႆနာဘာဝနာမဂ္ဉာဏ္ ေရစင္နဲ႔ ၿငႇိမ္းမွ ၿငိမ္းပါမယ္၊
အတြင္း႐ိႈ႕မီး အျပင္႐ိႈ႕မီး
ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္ႀကီးေတြမွာ
ဒီမီးေတာက္ေတြ ၿငိမ္းကုန္ပါၿပီ။
တို႔ ေလာကမွာ ေျပာေနၾကတဲ့ စကားတစ္ခုရွိတယ္၊
အိမ္တစ္အိမ္ကို ျဖစ္ျဖစ္, ၿမိဳ႕ကို ျဖစ္ျဖစ္,
ရပ္ကြက္တစ္ခုကို ျဖစ္ျဖစ္, ရြာကို ျဖစ္ျဖစ္
မီးေလာင္ၿပီဆိုရင္
“အဲဒီမီးဟာ အျပင္က ႐ိႈ႕မီးပါကြာ, အတြင္းက ႐ိႈ႕မီးပါကြာ”နဲ႔
မေျပာၾကဘူးလား၊ ေျပာတယ္၊
လူေတြက ေလာက မီး႐ိႈ႕ခံရတာကို ေျပာေနၾကတာ၊
ကိုယ့္ ကိုယ္ကို မီး႐ိႈ႕ခံရတာက်ေတာ့ မသိၾကဘူး၊
တို႔လူေတြ
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မတည့္ေအာင္၊
တစ္အိမ္နဲ႔ တစ္အိမ္ မတည့္ေအာင္,
တစ္ရြာနဲ႔ တစ္ရြာ, တစ္ၿမိဳ႕နဲ႔ တစ္ၿမိဳ႕ မတည့္ေအာင္၊
တစ္ႏိုင္ငံနဲ႔ တစ္ႏိုင္ငံ မတည့္ေအာင္ေတြဟာ
မီး႐ိႈ႕ခံေနၾကရတာေတြပဲ၊
တစ္ေက်ာင္းတည္း အတူေနရင္း မတည့္ၾကတာေတြဟာလဲ
အျပင္ကလဲ ႐ိႈ႕ေပး, အတြင္းကလဲ ႐ိႈ႕ေပးေနလို႔ပါပဲ၊
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မနာလို ဝန္တိုတဲ့
ဣႆာ မစၦရိယေတြ ျဖစ္ရတာဟာ
အတြင္းမီး႐ိႈ႕လို႔ အေလာင္ ခံေနၾကရတာပဲ။
မီးေလာင္မခံၾကနဲ႔
ဒီမီးေတြကို အေလာင္မခံမွ ေကာင္းမယ္၊
ဒီမီးေတြ အေလာင္ခံေနရလို႔
သတၲဝါေတြဟာ ဒုကၡေရာက္ေနၾကရတယ္၊
သားေသလို႔ ငိုရ, မယား ေသလို႔ ငိုရ, လင္ေသလို႔ ငိုရနဲ႔
ေတာက္ေလာင္လိုက္တဲ့ ေသာက ပရိေဒဝမီးေတြကလဲ
သံသရာ အဆက္ဆက္ကပဲ။
ဒီတရားေတြကို
ကိုယ့္နီးစပ္ရာ ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္းေတြကို ေဟာၾက၊
မီးေလာင္ မခံၾကေစနဲ႔။
ေလာဘမီးေလာင္ပံု
တို႔ မ်က္စိက ႐ူပါ႐ံု ေခ်ာေခ်ာလွလွေလးေတြ
ေတြ႕ေတာ့, ျမင္ေတာ့ လိုခ်င္တယ္၊
လိုခ်င္တာ ဘာတုန္း၊ ေလာဘ၊
ဒီေလာဘက
သာမန္ လိုခ်င္႐ံုေလာက္နဲ႔ေတာ့ ကိစၥမရွိေသးဘူး၊
လိုခ်င္မႈ အားႀကီး ေတာ့ ေလာဘမီးက ေလာင္တာပဲ၊
ကိုရင္တို႔ ၾကားေနၾကတာပဲ၊
အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီးေတြ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့
မိန္းမ, ေယာက်ာ္း မရေတာ့ ႐ူးသြားၾကတာေတြ၊
အဆိပ္ေသာက္တာေတြ၊ ေရထဲ ခုန္ခ်ေသတာေတြဟာ
ဘာမီးေလာင္တာလဲဆိုရင္ ေလာဘမီး ေလာင္တာ၊
ဒါေတြဟာ ဘုရားလက္ထက္ကပင္ ရွိခဲ့တယ္။
ဘိကၡဳနီမ ေလာဘမီး ေလာင္ပံု
သီတင္းေန႔ တစ္ေန႔၊
ဘိကၡဳနီမတစ္စု သိမ္ထဲ ဥပုသ္ျပဳ သြားၾကတယ္၊
အဲဒီသိမ္ရဲ႕ ေရွ႕နားမွာ
ေက်ာက္ဆစ္႐ုပ္ကလဲ ေတာ္ေတာ္ကို လွသတဲ့၊
တျခားဘိကၡဳနီမေတြက
ကိုယ္စီကိုယ္စီ သိမ္ထဲ ဝင္သြားၾကေသာ္လဲ
ဘိကၡဳနီမတစ္ေယာက္ကေတာ့
အဲဒီ သိမ္နားမွာ ရပ္က်န္ရစ္ခဲ့တယ္၊
တျခားဘိကၡဳနီမေတြက ဥပုသ္ ျပဳၿပီးလို႔ ျပန္ထြက္လာေတာ့
ဒီဘိကၡဳနီမကို ေတြ႕ၾကတယ္၊
ဒါနဲ႔ ဘိကၡဳနီမတစ္ေယာက္က သူ႔နားသြားၿပီး
“အရွင္မ ဘာ လုပ္ေနတာပါလဲ” ဆိုၿပီး
သြားကိုင္လိုက္ေတာ့ ဘိုင္းကနဲ လဲက် သြားတာပါပဲ၊
ဒါဘာလဲ၊ ေလာဘမီးေလာင္ ေသရတာ။
ေဒါသမီး ေလာင္ပံု
တို႔ မ်က္စိက
ကိုယ္ မႏွစ္သက္တဲ့ ႐ူပါ႐ံုကို ျမင္ရေတာ့
ဘာျဖစ္သလဲ၊ စိတ္ဆိုးမႈ ျဖစ္ရတယ္၊
စိတ္ဆိုးတာဟာ ဘာတုန္း၊ ေဒါသ၊
ဒီ ေဒါသကလဲ
သာမန္ေဒါသေလာက္ေတာ့ ကိစၥမရွိေသးဘူး၊
စိတ္ဆိုးမႈက အားႀကီးလာေတာ့ ေဒါသမီးက ေလာင္တာပဲ၊
ေဒါသမီး ေလာင္အားႀကီးေတာ့လဲ ေသၾကရတာပဲ၊
ကိုယ့္အလို မက်ရင္ ေဒါသျဖစ္ရတာပဲ၊
တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ေဒါသျဖစ္လြန္းလို႔
ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသရတဲ့အထိ ျဖစ္ရတယ္။
နတ္ျပည္မွာေဒါသမီးေလာင္ပံု
တို႔နတ္ျပည္မွာ ခိၮာပေဒါသိကနတ္,
မေနာပေဒါသိကနတ္ဆိုတာ ရွိတယ္၊
ဒီနတ္ႏွစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေန႔က်ေတာ့
အၿခံအရံ နတ္သမီးေတြနဲ႔တကြ
ဥယ်ာဥ္ကစား ထြက္ၾကတယ္၊
ဒီအခါမွာ နတ္တစ္ေယာက္က နတ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ေရွ႕ကို
ျမင္းရထားနဲ႔ ေက်ာ္ တက္လိုက္တယ္၊
ေနာက္တစ္ေယာက္က
သူ႔ေရွ႕ ေက်ာ္တက္ ရပါ့မလားဆိုၿပီး
တကတည္း ေဒါသျဖစ္လိုက္တာ ေသပါ ေလေရာ၊
ဒါဟာ ဘာလဲ၊ ေဒါသမီး အေလာင္ခံရတာပဲ။
ေမာဟမီးေလာင္ပံု
တို႔မ်က္စိကျမင္ေတာ့ျမင္လိုက္တာပဲ၊
ဒါေပမယ့္ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ပါပဲ၊
အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ေနေတာ့ ေမာဟမီးေလာင္တာပဲ၊
ေလာဘမီး, ေဒါသမီး ေတြက သိသာတယ္၊
ေမာဟမီးက မသိသာလွဘူး၊
တို႔ သတၲဝါေတြက မီးေလာင္လို႔ ေလာင္မွန္း မသိသာလွဘူး၊
တို႔ ထြဋ္ေခါင္ဆရာေတာ္ႀကီးက
“ေလာင္မွန္းမသိ, ေမာဟဖိ, မိမိ မိုက္လွၿပီ” လို႔
ေဟာထားခဲ့တယ္၊
ကိုယ့္ကိုယ္ကို
မီးေလာင္လို႔ ေလာင္မွန္းမသိတဲ့သူေတြဟာ
လူမိုက္ေတြပဲတဲ့၊
တရားေတာ္ ေတြက သိပ္ေကာင္းပါတယ္၊
ကိုရင္တို႔၊ ဦးပၪၥင္းတို႔ မလိုက္စားလို႔ မျဖစ္ပါဘူး။
ဇာတိ,ဇရာ,မရဏမီးမ်ား ေလာင္ပံု
မီးေတြက ေလာင္မွန္းမသိ ေလာင္ေနၾကတာ၊
ဇာတိမီးေလာင္ပံုကလဲ
ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတယ္၊
အမိဝမ္းထဲမွာ ေအာင္းေနရစဥ္ အခ်ိန္အခါကေလးမွာပဲ
ဒုကၡမ်ားစြာနဲ႔ ႀကံဳၾကရတယ္၊
တခ်ိဳ႕ အမ်ိဳးသမီးေတြက မေတာ္မတရား ေပ်ာ္ပါးၾကၿပီး
သေႏၶ ရလာေတာ့ ရွက္တာနဲ႔ ကိုယ္ဝန္ ဖ်က္ခ်ၾက၊
ကိုယ္ဝန္က်ေၾကာင္း ေဆးေတြ ေသာက္ၾက၊
ဆရာဝန္ေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး ေဆးထိုးဖ်က္ခ်ၾက၊
ဒါဟာ အမိ ဝမ္းတြင္း ေအာင္းေနရစဥ္ ဇာတိမီးေလာင္တာပဲ။
ဇရာမီးကလဲ
ဆံျဖဴ, သြားက်ိဳး, မ်က္စိမြဲ, နားထိုင္း, ခါးကိုင္းၿပီး
အသားအေရေတြ လိန္တြန္႔ေနတာ၊
ဒါကို ပါကဋ ဇရာလို႔ ေခၚတယ္၊
အပါကဋဇရာဆိုတာ ရွိေသးတယ္၊
သူက မထင္ရွားဘူး၊
႐ုပ္တရား နာမ္တရားတို႔ရဲ႕ နာရီ, မိနစ္, စကၠန္႔ မစဲ
တဖြဲဖြဲ ျဖစ္ပ်က္ၿပီး အိုေနရတာဟာ ဇရာမီးေလာင္တာပဲ။
မရဏမီးဆိုရင္
ဘယ္လူ ဘယ္နတ္ ဘယ္သတၲဝါမဆို
လူရယ္ နတ္ရယ္ သတၲဝါရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္
မေသရမယ့္ လူရယ္လို႔ ရွိပါ့မလား၊ မရွိဘူး၊
ေသေနၾကရတာ၊
ေသျခင္း တရားကို ဘယ္သူမွ မတားျမစ္ႏိုင္ၾကဘူး၊
ေသမင္းကို လက္ေဆာင္ထိုးလို႔ မရႏိုင္ဘူး၊ စစ္တိုက္ယူလို႔ မရဘူး၊
ေသမင္းကို ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္ လာခဲ့ပါမယ္လို႔
ခ်ိန္းဆို ထားလို႔ မရဘူး၊
ေသမင္းကို ဘယ္သူမွ မေအာင္ႏိုင္ဘူး၊
ဒါေတြေၾကာင့္လဲ သတၲဝါေတြ ေသၾကရတယ္၊
ေအး …
မ်က္ျမင္ေလာက လူေတြ ေတြ႕ႀကံဳေနရတဲ့ မရဏမီးေတြပဲ၊
ဉာဏ္နဲ႔မွ ျမင္ႏိုင္တဲ့ မရဏမီးကေတာ့
တို႔ ႐ုပ္တရား နာမ္တရား ေတြဟာ
ေန႔စဥ္အၿမဲ ခ်ဳပ္ပ်က္ၿပီး ေသေနၾကရတယ္၊
ဒီ ႐ုပ္တရား နာမ္တရားေတြဟာ အၿမဲေသေနတာကို
ဘာနဲ႔မွ ျမင္ႏိုင္သလဲ၊
ဝိပႆနာဉာဏ္မ်က္လံုးနဲ႔မွ ျမင္ႏိုင္တယ္၊
ဒီ မီးေတြ ဘယ္က်မွ ၿငိမ္းမလဲ၊ နိဗၺာန္က်မွ ၿငိမ္းမယ္။
ေသာက, ပရိေဒဝမီး ေလာင္ပံု
ၿပီးေတာ့
ေသာကမီးကလဲ မေလာင္ဘူးလား၊ ေလာင္တယ္၊
သူေလာင္ပံုက
တို႔ကိုယ္နဲ႔စပ္လာ သူေတြ တစ္စံုတစ္ခု ျဖစ္လာရင္
ဒီေသာကမီး ေလာင္ေတာ့တာပဲ၊
ဆိုပါစို႔၊ ကိုယ့္သား ကိုယ့္ သမီးေလးက
ေတာ္ေတာ္ေလး ေနထိုင္မေကာင္း ျဖစ္တယ္ ဆိုရင္ပဲ
မိဘေတြမွာ စိုးရိမ္မႈ မျဖစ္ၾကဘူးလား၊ ျဖစ္ၾကတယ္၊
“ေအာင္မယ္ေလး …..
ဒီေတာင္က တက္မွ တက္ႏိုင္ပါဦး မလား” နဲ႔
ေသာကမီးေတြ ေလာင္ၾကရတယ္။
ပရိေဒဝမီးကေတာ့ ႀကံဳဖူးသူေတြ မ်ားပါတယ္၊
သားသမီး ေသလို႔, လင္ေသလို႔, မယားေသလို႔
ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ ေသလို႔ ငိုေၾကြးရတာဟာ
ပရိေဒဝမီးေတြ ေတာက္ေလာင္ ၾကတာပဲ၊
တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ အငိုလြန္ၿပီး တက္ေသသြားၾကတယ္၊
ဒီမီးေတြက
ေလာက ေလာင္႐ိုး ေလာင္စဥ္ မီးနဲ႔ တူတာ မဟုတ္ဘူး။
ေနာက္ၿပီးေတာ့
ဒုကၡ ေဒါမနႆ ဥပါယာသဆိုတဲ့ မီးေတြကလဲ
ေလာင္လိုက္ေသးတယ္၊
ဘယ္ကေလာက္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းသလဲ၊
ကိုရင္တို႔ ဦးပၪၥင္းတို႔
ဒီတရားေတြကို ေတြးၾက စမ္းပါ၊
သံသရာႀကီး သြားေနရတာ အလြန္ေၾကာက္စရာ ေကာင္းပါတယ္၊
ေပါ့ေပါ့ေန, ေပါ့ေပါ့စား, ေပါ့ေပါ့သြားေန လို႔ကေတာ့
ဒီဘဝအတြက္ မလြမ္းေလာက္ပါဘူး။
ဒီဘဝမွာ ေကာင္းေကာင္းေလး ေနႏိုင္မွ
လာမယ့္ဘဝ ေတာ္ကာက်ပါတယ္၊
ကဲ … ေကာင္းေကာင္း ေနၾက၊ တရား ႏွလံုးသြင္းၾက၊
စကားေတြမ်ားၿပီး အလဟႆ အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းမေနၾကနဲ႔၊
ကဲ … သြားၾက။
ေက်းဇူးေတာ္႐ွင္
ေတာင္ၿမိဳ႕မဟာဂႏၶာရံု ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး။
ဓမၼဗ်ဴဟာ
အတြဲ(၁၈)၊ အမွတ္(၇)
(၁၉၇၉၊ စက္တင္ဘာလ)
(Unicode)
၀ိပဿနာဉာဏ်မျက်လုံး နေ့စဉ်သုံး

တဏှာနယ်ချဲ့

ခန္ဓာဝန် မကောင်းမှန်း တစ်ခါ တစ်ခါမှ သိရတယ်၊
အများက ဒီခန္ဓာဝန်ကို ကောင်း တယ်လို့ ထင်နေကြတယ်၊
အမှန်က ငရဲ တိရစ္ဆာန် ပြိတ္တာ တွေရဲ့ ခန္ဓာဝန်လဲ မကောင်းဘူး၊
လူ့ခန္ဓာ နတ်ခန္ဓာတွေလဲ မကောင်းဘူး၊
တစ်ခါတလေ မကောင်းမှန်းသိလျက်နဲ့ မလိုချင် ဘူးလား၊
လိုချင်တယ်၊ လိုချင်တာက ဘယ်သူလဲ၊ တဏှာပဲ၊
တဏှာက နယ်ချဲ့နေတာ၊
သံသရာနယ်ချဲ့တော့လဲ ဒီတဏှာပဲ၊
ဒီလောကကြီးတွေဟာ
တဏှာကြောင့် ဒုက္ခရောက်ကြရတာပဲ၊
တဏှာကုန်ခမ်းတဲ့ ရဟန္တာအရှင်မြတ်ကြီးတွေ
ဒုက္ခ ရှိပါဦး မလား၊ မရှိဘူး။

ရဟန္တာများနှင့် ဆီမီးငြိမ်းဥပမာ

တို့ ရဟန္တာအရှင်မြတ်ကြီးတွေ
ကိလေသာအာသဝေါ ကုန်ခမ်းသွားတော့
တဏှာရှိပါဦးမလား၊ မရှိဘူး၊
ဥပမာပြောရမယ်ဆိုရင်
ရေနံဆီရယ်, မီးစာရယ်, မီးတောက်ရယ်၊
ရေနံဆီက မီးတောက်ဖို့ရာ ကျေးဇူးပြုတယ်၊
မီးစာကတော့ အလောင်ခံပဲ၊
ရေနံဆီ ရှိပေမယ့်
မီးစာ လောင်စာ မရှိရင် မတောက်နိုင်ဘူး၊
မီးစာ ရှိနေပေမယ့်
ရေနံဆီ မရှိရင် မီးမတောက်နိုင်ဘူး၊
တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု အညမညသဘောနဲ့ ကျေးဇူးပြုနေတယ်၊

ဒီ ဥပမာအတိုင်းပဲ တို့ သတ္တဝါတွေမှာလဲ
ရေနံဆီနဲ့တူတဲ့ စိတ်က လေးဟာ
သူ့ချည်းနေရင် အကောင်းသားပဲ၊
ဒါပေမယ့် တဏှာ မီးရှို့သမားက
မီးစာနဲ့တူတဲ့
ရူပါရုံကလေးတွေနဲ့ ရှို့ပေးလိုက်,
သဒ္ဒါရုံကလေးတွေနဲ့ ရှို့ပေးလိုက်တော့မှ
မျက်စိမှာလဲ မီးတွေ တောက်,
နားမှာလဲ မီးတွေတောက် ဖြစ်ကုန်ကြရတယ်၊
လောကမှာ လောင်နေတဲ့ မီးကို ရေနဲ့ ငြှိမ်းမှ ငြိမ်းရသလို
သတ္တဝါတွေရဲ့ သန္တာန်အစဉ်မှာ လောင်နေတဲ့
လောဘ, ဒေါသ မီးတွေကိုလဲ
ဝိပဿနာဘာဝနာမဂ်ဉာဏ် ရေစင်နဲ့ ငြှိမ်းမှ ငြိမ်းပါမယ်၊

အတွင်းရှို့မီး အပြင်ရှို့မီး

ရဟန္တာအရှင်မြတ်ကြီးတွေမှာ
ဒီမီးတောက်တွေ ငြိမ်းကုန်ပါပြီ။
တို့ လောကမှာ ပြောနေကြတဲ့ စကားတစ်ခုရှိတယ်၊
အိမ်တစ်အိမ်ကို ဖြစ်ဖြစ်, မြို့ကို ဖြစ်ဖြစ်,
ရပ်ကွက်တစ်ခုကို ဖြစ်ဖြစ်, ရွာကို ဖြစ်ဖြစ်
မီးလောင်ပြီဆိုရင်
“အဲဒီမီးဟာ အပြင်က ရှို့မီးပါကွာ, အတွင်းက ရှို့မီးပါကွာ”နဲ့
မပြောကြဘူးလား၊ ပြောတယ်၊
လူတွေက လောက မီးရှို့ခံရတာကို ပြောနေကြတာ၊
ကိုယ့် ကိုယ်ကို မီးရှို့ခံရတာကျတော့ မသိကြဘူး၊

တို့လူတွေ
တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတည့်အောင်၊
တစ်အိမ်နဲ့ တစ်အိမ် မတည့်အောင်,
တစ်ရွာနဲ့ တစ်ရွာ, တစ်မြို့နဲ့ တစ်မြို့ မတည့်အောင်၊
တစ်နိုင်ငံနဲ့ တစ်နိုင်ငံ မတည့်အောင်တွေဟာ
မီးရှို့ခံနေကြရတာတွေပဲ၊
တစ်ကျောင်းတည်း အတူနေရင်း မတည့်ကြတာတွေဟာလဲ
အပြင်ကလဲ ရှို့ပေး, အတွင်းကလဲ ရှို့ပေးနေလို့ပါပဲ၊
တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မနာလို ဝန်တိုတဲ့
ဣဿာ မစ္ဆရိယတွေ ဖြစ်ရတာဟာ
အတွင်းမီးရှို့လို့ အလောင် ခံနေကြရတာပဲ။

မီးလောင်မခံကြနဲ့

ဒီမီးတွေကို အလောင်မခံမှ ကောင်းမယ်၊
ဒီမီးတွေ အလောင်ခံနေရလို့
သတ္တဝါတွေဟာ ဒုက္ခရောက်နေကြရတယ်၊
သားသေလို့ ငိုရ, မယား သေလို့ ငိုရ, လင်သေလို့ ငိုရနဲ့
တောက်လောင်လိုက်တဲ့ သောက ပရိဒေဝမီးတွေကလဲ
သံသရာ အဆက်ဆက်ကပဲ။
ဒီတရားတွေကို
ကိုယ့်နီးစပ်ရာ ဆွေမျိုး သားချင်းတွေကို ဟောကြ၊
မီးလောင် မခံကြစေနဲ့။

လောဘမီးလောင်ပုံ

တို့ မျက်စိက ရူပါရုံ ချောချောလှလှလေးတွေ
တွေ့တော့, မြင်တော့ လိုချင်တယ်၊
လိုချင်တာ ဘာတုန်း၊ လောဘ၊

ဒီလောဘက
သာမန် လိုချင်ရုံလောက်နဲ့တော့ ကိစ္စမရှိသေးဘူး၊
လိုချင်မှု အားကြီး တော့ လောဘမီးက လောင်တာပဲ၊
ကိုရင်တို့ ကြားနေကြတာပဲ၊
အမျိုးသား အမျိုးသမီးတွေ ကိုယ်လိုချင်တဲ့
မိန်းမ, ယောကျာ်း မရတော့ ရူးသွားကြတာတွေ၊
အဆိပ်သောက်တာတွေ၊ ရေထဲ ခုန်ချသေတာတွေဟာ
ဘာမီးလောင်တာလဲဆိုရင် လောဘမီး လောင်တာ၊
ဒါတွေဟာ ဘုရားလက်ထက်ကပင် ရှိခဲ့တယ်။

ဘိက္ခုနီမ လောဘမီး လောင်ပုံ

သီတင်းနေ့ တစ်နေ့၊
ဘိက္ခုနီမတစ်စု သိမ်ထဲ ဥပုသ်ပြု သွားကြတယ်၊
အဲဒီသိမ်ရဲ့ ရှေ့နားမှာ
ကျောက်ဆစ်ရုပ်ကလဲ တော်တော်ကို လှသတဲ့၊
တခြားဘိက္ခုနီမတွေက
ကိုယ်စီကိုယ်စီ သိမ်ထဲ ဝင်သွားကြသော်လဲ
ဘိက္ခုနီမတစ်ယောက်ကတော့
အဲဒီ သိမ်နားမှာ ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်၊
တခြားဘိက္ခုနီမတွေက ဥပုသ် ပြုပြီးလို့ ပြန်ထွက်လာတော့
ဒီဘိက္ခုနီမကို တွေ့ကြတယ်၊
ဒါနဲ့ ဘိက္ခုနီမတစ်ယောက်က သူ့နားသွားပြီး
“အရှင်မ ဘာ လုပ်နေတာပါလဲ” ဆိုပြီး
သွားကိုင်လိုက်တော့ ဘိုင်းကနဲ လဲကျ သွားတာပါပဲ၊
ဒါဘာလဲ၊ လောဘမီးလောင် သေရတာ။

ဒေါသမီး လောင်ပုံ

တို့ မျက်စိက
ကိုယ် မနှစ်သက်တဲ့ ရူပါရုံကို မြင်ရတော့
ဘာဖြစ်သလဲ၊ စိတ်ဆိုးမှု ဖြစ်ရတယ်၊
စိတ်ဆိုးတာဟာ ဘာတုန်း၊ ဒေါသ၊

ဒီ ဒေါသကလဲ
သာမန်ဒေါသလောက်တော့ ကိစ္စမရှိသေးဘူး၊
စိတ်ဆိုးမှုက အားကြီးလာတော့ ဒေါသမီးက လောင်တာပဲ၊
ဒေါသမီး လောင်အားကြီးတော့လဲ သေကြရတာပဲ၊
ကိုယ့်အလို မကျရင် ဒေါသဖြစ်ရတာပဲ၊
တချို့ဆိုရင် ဒေါသဖြစ်လွန်းလို့
ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေရတဲ့အထိ ဖြစ်ရတယ်။

နတ်ပြည်မှာဒေါသမီးလောင်ပုံ

တို့နတ်ပြည်မှာ ခိဍ္ဍာပဒေါသိကနတ်,
မနောပဒေါသိကနတ်ဆိုတာ ရှိတယ်၊
ဒီနတ်နှစ်ယောက်ဟာ တစ်နေ့ကျတော့
အခြံအရံ နတ်သမီးတွေနဲ့တကွ
ဥယျာဉ်ကစား ထွက်ကြတယ်၊
ဒီအခါမှာ နတ်တစ်ယောက်က နတ်တစ်ယောက်ရဲ့ရှေ့ကို
မြင်းရထားနဲ့ ကျော် တက်လိုက်တယ်၊
နောက်တစ်ယောက်က
သူ့ရှေ့ ကျော်တက် ရပါ့မလားဆိုပြီး
တကတည်း ဒေါသဖြစ်လိုက်တာ သေပါ လေရော၊
ဒါဟာ ဘာလဲ၊ ဒေါသမီး အလောင်ခံရတာပဲ။

မောဟမီးလောင်ပုံ

တို့မျက်စိကမြင်တော့မြင်လိုက်တာပဲ၊
ဒါပေမယ့် အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့ပါပဲ၊
အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့နေတော့ မောဟမီးလောင်တာပဲ၊
လောဘမီး, ဒေါသမီး တွေက သိသာတယ်၊
မောဟမီးက မသိသာလှဘူး၊
တို့ သတ္တဝါတွေက မီးလောင်လို့ လောင်မှန်း မသိသာလှဘူး၊
တို့ ထွဋ်ခေါင်ဆရာတော်ကြီးက
“လောင်မှန်းမသိ, မောဟဖိ, မိမိ မိုက်လှပြီ” လို့
ဟောထားခဲ့တယ်၊
ကိုယ့်ကိုယ်ကို
မီးလောင်လို့ လောင်မှန်းမသိတဲ့သူတွေဟာ
လူမိုက်တွေပဲတဲ့၊
တရားတော် တွေက သိပ်ကောင်းပါတယ်၊
ကိုရင်တို့၊ ဦးပ ဉ္စင်းတို့ မလိုက်စားလို့ မဖြစ်ပါဘူး။

ဇာတိ,ဇရာ,မရဏမီးများ လောင်ပုံ

မီးတွေက လောင်မှန်းမသိ လောင်နေကြတာ၊
ဇာတိမီးလောင်ပုံကလဲ
တော်တော် ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်၊
အမိဝမ်းထဲမှာ အောင်းနေရစဉ် အချိန်အခါကလေးမှာပဲ
ဒုက္ခများစွာနဲ့ ကြုံကြရတယ်၊
တချို့ အမျိုးသမီးတွေက မတော်မတရား ပျော်ပါးကြပြီး
သန္ဓေ ရလာတော့ ရှက်တာနဲ့ ကိုယ်ဝန် ဖျက်ချကြ၊
ကိုယ်ဝန်ကျကြောင်း ဆေးတွေ သောက်ကြ၊
ဆရာဝန်တွေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ဆေးထိုးဖျက်ချကြ၊
ဒါဟာ အမိ ဝမ်းတွင်း အောင်းနေရစဉ် ဇာတိမီးလောင်တာပဲ။

ဇရာမီးကလဲ
ဆံဖြူ, သွားကျိုး, မျက်စိမွဲ, နားထိုင်း, ခါးကိုင်းပြီး
အသားအရေတွေ လိန်တွန့်နေတာ၊
ဒါကို ပါကဋ ဇရာလို့ ခေါ်တယ်၊
အပါကဋဇရာဆိုတာ ရှိသေးတယ်၊
သူက မထင်ရှားဘူး၊
ရုပ်တရား နာမ်တရားတို့ရဲ့ နာရီ, မိနစ်, စက္ကန့် မစဲ
တဖွဲဖွဲ ဖြစ်ပျက်ပြီး အိုနေရတာဟာ ဇရာမီးလောင်တာပဲ။

မရဏမီးဆိုရင်
ဘယ်လူ ဘယ်နတ် ဘယ်သတ္တဝါမဆို
လူရယ် နတ်ရယ် သတ္တဝါရယ်လို့ ဖြစ်လာရင်
မသေရမယ့် လူရယ်လို့ ရှိပါ့မလား၊ မရှိဘူး၊
သေနေကြရတာ၊
သေခြင်း တရားကို ဘယ်သူမှ မတားမြစ်နိုင်ကြဘူး၊
သေမင်းကို လက်ဆောင်ထိုးလို့ မရနိုင်ဘူး၊ စစ်တိုက်ယူလို့ မရဘူး၊
သေမင်းကို ဘယ်နေ့ ဘယ်ရက် လာခဲ့ပါမယ်လို့
ချိန်းဆို ထားလို့ မရဘူး၊
သေမင်းကို ဘယ်သူမှ မအောင်နိုင်ဘူး၊
ဒါတွေကြောင့်လဲ သတ္တဝါတွေ သေကြရတယ်၊
အေး …
မျက်မြင်လောက လူတွေ တွေ့ကြံုနေရတဲ့ မရဏမီးတွေပဲ၊

ဉာဏ်နဲ့မှ မြင်နိုင်တဲ့ မရဏမီးကတော့
တို့ ရုပ်တရား နာမ်တရား တွေဟာ
နေ့စဉ်အမြဲ ချုပ်ပျက်ပြီး သေနေကြရတယ်၊
ဒီ ရုပ်တရား နာမ်တရားတွေဟာ အမြဲသေနေတာကို
ဘာနဲ့မှ မြင်နိုင်သလဲ၊
ဝိပဿနာဉာဏ်မျက်လုံးနဲ့မှ မြင်နိုင်တယ်၊
ဒီ မီးတွေ ဘယ်ကျမှ ငြိမ်းမလဲ၊ နိဗ္ဗာန်ကျမှ ငြိမ်းမယ်။

သောက, ပရိဒေဝမီး လောင်ပုံ

ပြီးတော့
သောကမီးကလဲ မလောင်ဘူးလား၊ လောင်တယ်၊
သူလောင်ပုံက
တို့ကိုယ်နဲ့စပ်လာ သူတွေ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်လာရင်
ဒီသောကမီး လောင်တော့တာပဲ၊
ဆိုပါစို့၊ ကိုယ့်သား ကိုယ့် သမီးလေးက
တော်တော်လေး နေထိုင်မကောင်း ဖြစ်တယ် ဆိုရင်ပဲ
မိဘတွေမှာ စိုးရိမ်မှု မဖြစ်ကြဘူးလား၊ ဖြစ်ကြတယ်၊
“အောင်မယ်လေး …..
ဒီတောင်က တက်မှ တက်နိုင်ပါဦး မလား” နဲ့
သောကမီးတွေ လောင်ကြရတယ်။

ပရိဒေဝမီးကတော့ ကြံုဖူးသူတွေ များပါတယ်၊
သားသမီး သေလို့, လင်သေလို့, မယားသေလို့
ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ သေလို့ ငိုကြွေးရတာဟာ
ပရိဒေဝမီးတွေ တောက်လောင် ကြတာပဲ၊
တချို့ဆိုရင် အငိုလွန်ပြီး တက်သေသွားကြတယ်၊
ဒီမီးတွေက
လောက လောင်ရိုး လောင်စဉ် မီးနဲ့ တူတာ မဟုတ်ဘူး။

နောက်ပြီးတော့
ဒုက္ခ ဒေါမနဿ ဥပါယာသဆိုတဲ့ မီးတွေကလဲ
လောင်လိုက်သေးတယ်၊
ဘယ်ကလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းသလဲ၊

ကိုရင်တို့ ဦးပ ဉ္စင်းတို့
ဒီတရားတွေကို တွေးကြ စမ်းပါ၊
သံသရာကြီး သွားနေရတာ အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းပါတယ်၊
ပေါ့ပေါ့နေ, ပေါ့ပေါ့စား, ပေါ့ပေါ့သွားနေ လို့ကတော့
ဒီဘဝအတွက် မလွမ်းလောက်ပါဘူး။

ဒီဘဝမှာ ကောင်းကောင်းလေး နေနိုင်မှ
လာမယ့်ဘဝ တော်ကာကျပါတယ်၊
ကဲ … ကောင်းကောင်း နေကြ၊ တရား နှလုံးသွင်းကြ၊
စကားတွေများပြီး အလဟဿ အချိန်တွေ ဖြုန်းမနေကြနဲ့၊
ကဲ … သွားကြ။

ကျေးဇူးတော်ရှင်
တောင်မြို့မဟာဂန္ဓာရုံ ဆရာတော်ဘုရားကြီး။

ဓမ္မဗျူဟာ
အတွဲ(၁၈)၊ အမှတ်(၇)
(၁၉၇၉၊ စက်တင်ဘာလ)

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here